voor de verandering|4life essentials

Posts Tagged ‘essentie’

Wonen, werken en reizen in België en Frankrijk (de Franse grens is immers maar 5 km hier vandaan) levert extra informatie op aan geuren, beelden, klanten en kleuren. Naarmate ik er langer ben en de focus niet ligt op vakantie, krijgt die informatie ook meer diepgang.

Read the rest of this entry »

Onder-weg zijn in plaats van op weg.

Op weg roept bij mij vaak allerlei vragen op, zoals de onafwendbare vraag “waar naartoe?”. Onderweg voelt als is er een verbinding; ook met de mensen die ik niet ken, nog nooit heb ontmoet.

Tochtgenoten, samen onderweg. Het is mij de afgelopen maanden duidelijk geworden dat het voor mij een op zichzelf staand doel is. Is een doel dat me omarmt en wat ik kan omarmen. Het geeft rust en duidelijkheid. Voor mij maakt het niet uit “waar naartoe”. Wat wel uitmaakt is dat ik op deze manier kan genieten van het hier en nu en vanuit die positie naar voor, naar achter, naar links en naar rechts kan kijken. Ik ben van kindsafaan nieuwsgierig gebleven en sta graag eens stil om eens door zo’n brandgang in het bos naar links te kijken en te onderzoeken wat daar te zien en te vinden is.

Alweer even geleden reed ik met een volgeladen auto via de Duitse Autobahn van Enschede naar Groningen. Knooppunt Bunde was voor mij ook die keer weer het punt waarop ik me heel snel afvraag: ga ik richting Groningen (op mijn doel af) of blijf ik lekker doorrijden totdat ik uitkom in…. tja.. Kopenhagen, Berlijn? Dat zelfde beleef ik aan ‘Tochtgenoten’. De voorliefde voor onderweg zijn; met anderen. Nieuwsgierig wie er aansluiten en benieuwd naar wie op een gegeven moment in andere richting hun tocht voortzetten. Wat bindt is het samen onder-weg zijn, een manier om te ervaren waar wij mensen allemaal behoefte aan hebben: ergens bij horen. Het gevoel deel uit te maken van een groep, ook wanneer ik regelmatig het allee-zijn nodig heb en opzoek.

Het grote voordeel, tot slot, van tochtgenoot zijn is dat ik regelmatig kan stoppen zonder te worden geplaagd door een gevoel van schuld of onrust omdat een stemmetje zegt dat ik vooral verder moet of door moet gaan. Ik hoop nog veel tochtgenoten te ontmoeten.

Als je mensen vraagt wat ze voor zich zien bij ‘onderweg’ zijn, dan krijg je bijna ontelbare woorden en bloemlezingen die variëren van beelden die hun bron hebben in ervaringen tot rijke fantasie. Als je mij vraagt welke beelden het oproept dan zien die er in essentie niet anders uit: fantasiebeelden ontmoeten realiteit, verlangen en soms ook verwachting.

Kijk ik nu bijvoorbeeld naar de 2,5 maand wonen en werken in België die voor de deur staat dan ben ik ergens in blijde verwachting. Hoe zal het er uitzien? Hoe zou ik willen dat het er uit ziet? Mijn fantasie gaat op de loop met me, zelfs zover dat ik gewoon nu kan voelen hoe ik over een paar weken lekker buiten en vrij in de zon zit. De realiteit zou wel eens anders kunnen zijn en zeker niet voltijds voldoen aan het beeld dat ik net hiervoor schetste.

Wijs geworden door het leven bekruipt me zelfs de gedachte dat ik misschien liever gewoon onderweg blijf.. in blijde verwachting dus ook. Immers.. als het kindje geboren is is de fantasie en droom realiteit van dat moment. Niks meer blijde verwachting maar onder ogen zien en accepteren wat er op dat moment is. En dat kan mee- maar zeker ook tegenvallen.

Onderweg zijn heeft ook iets mystieks voor me. Ik zie pioniers, ontdekkingsreizigers, pelgrims en kruisvaarders. Tochtgenoten noemt Boele Ytsma ze ook wel. Wat ik leuk vind aan onderweg zijn (en ook aan onderweg zijn als levendoel) is de beweging, het verplaatsen, nieuwe mensen ontmoeten, vanzelf zien waar ik langs kom en aankom. De ene keer wat langer blijven dan de andere keer.

Onderweg zijn, merk ik keer op keer, is voor mij de essentie van mijn bestaan. Ik houd van rust maar kan er niet tegen om te lang op één plek stil te staan of zitten. Als ik het gezien heb, zijn mijn verlangen en nieuwsgierigheid vervuld. Dan is het tijd om verder te gaan.

Onderweg. Soms alleen en soms met anderen.