voor de verandering|4life essentials

Posts Tagged ‘inzicht’

Toegegeven, ik ben nogal gehecht aan spullen. Er zijn zo van die dingen die ik graag om me heen heb. Er zijn ook dingen die ik graag heb. Een naaimachine is zo’n ding. Nu heb ik jarenlang heel erg veel kleding genaaid, maar de laatste jaren komt de machine nog maar zelden uit de kast.

Toen we besloten om voor 2,5 maand naar België te gaan, was de naaimachine 1 van de dingen die voorbij kwamen, als ik me afvroeg wat ik zou gaan missen. Beetje vreemd, want als ik was thuisgebleven had ik het ding waarschijnlijk niet eens gebruikt.

De ontdekking die ik deed is dat ik niet de naaimachine mis, maar het gevoel dat ik had in de tijd dat ik nog veel naaide. Wat overigens niet wil zeggen dat ik die naaimachine nu maar weg doe als ik weer thuis ben! Het blijft een leuke hobby.

Lang heb ik gedacht dat ik een bepaald type huis zou willen hebben. Toen ik er vanmiddag een plaatje van zag in een tijdschrift wist ik dat ik het niet hoef te bezitten. Ik wil er gebruik van kunnen maken. Dat geeft ruimte! Want ik zou het, voor kortere of langere tijd, kunnen huren. Of ik kan gaan zoeken naar iemand met zo’n huis die het te ruil aanbiedt. De lasten heb ik dan niet en ik zit ook niet vast aan een hypotheek en een vaste woonplaats.

Als je gaat beseffen dat het bij spullen helemaal niet belangrijk is of je ze bezit of dat je er gebruik van kunt maken dan blijkt een moodboard opeens onzin. Die gaan toch vaak nog over iets willen bezitten.

Ik schaf het moodboard dus af en ga het vervangen door een blij-schilderij. Een collage van plaatjes van dingen waar ik blij van word. Om elke dag naar te kijken en steeds weer blij van te worden.

________________

Dit bericht is verschenen op www.barberavenema.nl, co-auteur van emotie-experts.nl:

Onder-weg zijn in plaats van op weg.

Op weg roept bij mij vaak allerlei vragen op, zoals de onafwendbare vraag “waar naartoe?”. Onderweg voelt als is er een verbinding; ook met de mensen die ik niet ken, nog nooit heb ontmoet.

Tochtgenoten, samen onderweg. Het is mij de afgelopen maanden duidelijk geworden dat het voor mij een op zichzelf staand doel is. Is een doel dat me omarmt en wat ik kan omarmen. Het geeft rust en duidelijkheid. Voor mij maakt het niet uit “waar naartoe”. Wat wel uitmaakt is dat ik op deze manier kan genieten van het hier en nu en vanuit die positie naar voor, naar achter, naar links en naar rechts kan kijken. Ik ben van kindsafaan nieuwsgierig gebleven en sta graag eens stil om eens door zo’n brandgang in het bos naar links te kijken en te onderzoeken wat daar te zien en te vinden is.

Alweer even geleden reed ik met een volgeladen auto via de Duitse Autobahn van Enschede naar Groningen. Knooppunt Bunde was voor mij ook die keer weer het punt waarop ik me heel snel afvraag: ga ik richting Groningen (op mijn doel af) of blijf ik lekker doorrijden totdat ik uitkom in…. tja.. Kopenhagen, Berlijn? Dat zelfde beleef ik aan ‘Tochtgenoten’. De voorliefde voor onderweg zijn; met anderen. Nieuwsgierig wie er aansluiten en benieuwd naar wie op een gegeven moment in andere richting hun tocht voortzetten. Wat bindt is het samen onder-weg zijn, een manier om te ervaren waar wij mensen allemaal behoefte aan hebben: ergens bij horen. Het gevoel deel uit te maken van een groep, ook wanneer ik regelmatig het allee-zijn nodig heb en opzoek.

Het grote voordeel, tot slot, van tochtgenoot zijn is dat ik regelmatig kan stoppen zonder te worden geplaagd door een gevoel van schuld of onrust omdat een stemmetje zegt dat ik vooral verder moet of door moet gaan. Ik hoop nog veel tochtgenoten te ontmoeten.

Essentie. Waar het werkelijk om gaat. Wie ik in wezen ben. Wat me bezielt. De vragen en verwonderingen die het oproept.
Onderweg zijn is één van die kernpunten waar het voor mij om draait. Niet het doel bereiken alleen maar meer nog het onderweg zijn, ergens naar toe is een doel op zich. Het helpt me om mijn behoefte aan nieuwe indrukken te vervullen. Horen, zien, ruiken, voelen. Leren, ontmoeten en verbinden. Lijntjes leggen. Nieuwe aha’s. Onderweg zijn, de tocht. Soms alleen, soms met ‘tochtgenoten’ en genieten van wat er onderweg allemaal voorbij komt en waar ik voorbij kom.

Dat ‘onderweg zijn’ op dit moment van mijn leven zo duidelijk mijn doel is, heb ik onlangs (her)ontdekt. Oude, bestaande patronen bestaan nauwelijks meer. Loslaten en terechtkomen in de leegte. De leegte, want iets nieuws is er nog niet. Geen beeld, geen vorm. Wél een gewenst gevoel en grappig genoeg heb ik dat gevoel ook als ik onderweg ben

Ik kreeg van iemand een bijpassend muziekstuk met de titel ‘Destination Unknown’: