voor de verandering|4life essentials

Iedere dag opnieuw maken we keuzes. Vrijwillige, gedwongen, bewuste en onbewuste. Je kunt kiezen met je verstand, op basis van je gevoel of intuïtie of omdat je bepaalde keuzes geleerd hebt op een specifieke manier te maken.

Dat er meer manieren zijn om keuzes te maken of, liever gezegd, hoe er meer factoren zijn die je keuzes beïnvloeden wordt onder meer duidelijk in het boek van Sheena Iyengar. Uit 1 van haar onderzoeken blijkt dat, wanneer we teveel keuzemogelijkheden aangeboden krijgen, we de neiging hebben om helemaal niets te kiezen. Door alle informatie die binnen handbereik is, ben je misschien inmiddels aan jezelf gaan twijfelen doordat je merkte dat je zoveel moeite hebt met kiezen? Dat hoeft dus helemaal niet aan jou te liggen.

De essentie van kiezen ligt wat mij betreft bij een simpel ‘ja’ of ‘nee’; een ‘ik wil’ of ‘ik wil niet’. Het menselijk brein kan complexere keuzes goed aan en daar worden onder andere op school op voorbereid; onze hersenen worden getraind. Maar heb je er wel eens bij stilgestaan hoeveel keuzevragen je ieder uur, misschien wel iedere minuut worden gesteld als je reclame op tv, pc, krant of tijdschrift ziet. En wat dacht je van al die mogelijkheden in de winkels. Er wordt voortdurend appél op je gedaan en sommigen worden er letterlijk gek van.

Het boek van Sheena over dit onderwerp (in het Engels) is te koop op Amazon

Laat verder de presentatie van Sheena voor zichzelf spreken.

Vandaag -opnieuw- een bericht over toename aan gezondheidsklachten en uitval door angst, stress en -gerelateerde klachten.

Doordat deze klachten nog steeds niet algemeen geaccepteerd zijn, en daardoor bespreekbaar, worden ze veelal nog genegeerd of ontkend. Ernstig bijverschijnsel daarvan is dat de druk en het angstgevoel alleen maar toeneemt in plaats van verdwijnt.

Door de ruime ervaring met mensen die om hulp vroegen in verband met stress, depressiviteit en angstklachten, kan ik zeggen dat deze klachten in veel gevallen relatief makkelijk blijvend kunnen verdwijnen wanneer het beestje bij de naam genoemd wordt, er wezenlijke aandacht aan wordt geschonken en gekeken wordt naar de werkelijke oorzaak.

Ook hier geldt dat de signaalfunctie van ons mensen goed zijn werk doet. Ookal wordt door anderen -zelfs professionals- soms beweerd dat sprake is van aanstellerij, het is een reëel signaal van overbelasting en levensbedreiging. Levensbedreiging wordt meestal pas aan angst gekoppeld wanneer sprake is van fysieke bedreiging (door een wapen, in het verkeer, door een wild beest); in de beleving van degene met deze (vaak te lang aanhoudende) klachten zijn er wel degelijk echte ‘beren op de weg’.

Oplossing

Goede begeleiding vraagt om aandacht; hierin schiet het jammer genoeg toch vaak tekort. Het kost de betrokken mensen in fysiek en mentaal opzicht, bedrijven samenleving handenvol geld en verlies aan blijvende (arbeids-)produktiviteit. Die duurzaamheid lijkt me niet gewenst, wel een duurzame oplossing.

Ik denk dat het echt vijf voor 12 is: de hoogste tijd om te onderkennen dat de bestaande aanpak niet werkt (er is immers sprake van een toename), tijd om samen te gaan werken met mensen die op dit vlak al jaren goede resultaten boeken in coaching/counseling/hulpverlening maar niet worden gezien als professional en serieuze gesprekspartner omdat ze nou eenmaal niet lid zijn van, horen bij de club van en geen opleiding hebben die wél op de lijst van zorgverzekeraars en arbo-diensten voorkomt.

Het artikel in de Volkskrant:
Ruim 23 miljoen Europeanen tussen de 15 en 65 jaar hebben last van gezondheidsproblemen die veroorzaakt of verergerd zijn door het werk. Van hen verzuimen er jaarlijks 12,5 miljoen.

Toegegeven, ik ben nogal gehecht aan spullen. Er zijn zo van die dingen die ik graag om me heen heb. Er zijn ook dingen die ik graag heb. Een naaimachine is zo’n ding. Nu heb ik jarenlang heel erg veel kleding genaaid, maar de laatste jaren komt de machine nog maar zelden uit de kast.

Toen we besloten om voor 2,5 maand naar België te gaan, was de naaimachine 1 van de dingen die voorbij kwamen, als ik me afvroeg wat ik zou gaan missen. Beetje vreemd, want als ik was thuisgebleven had ik het ding waarschijnlijk niet eens gebruikt.

De ontdekking die ik deed is dat ik niet de naaimachine mis, maar het gevoel dat ik had in de tijd dat ik nog veel naaide. Wat overigens niet wil zeggen dat ik die naaimachine nu maar weg doe als ik weer thuis ben! Het blijft een leuke hobby.

Lang heb ik gedacht dat ik een bepaald type huis zou willen hebben. Toen ik er vanmiddag een plaatje van zag in een tijdschrift wist ik dat ik het niet hoef te bezitten. Ik wil er gebruik van kunnen maken. Dat geeft ruimte! Want ik zou het, voor kortere of langere tijd, kunnen huren. Of ik kan gaan zoeken naar iemand met zo’n huis die het te ruil aanbiedt. De lasten heb ik dan niet en ik zit ook niet vast aan een hypotheek en een vaste woonplaats.

Als je gaat beseffen dat het bij spullen helemaal niet belangrijk is of je ze bezit of dat je er gebruik van kunt maken dan blijkt een moodboard opeens onzin. Die gaan toch vaak nog over iets willen bezitten.

Ik schaf het moodboard dus af en ga het vervangen door een blij-schilderij. Een collage van plaatjes van dingen waar ik blij van word. Om elke dag naar te kijken en steeds weer blij van te worden.

________________

Dit bericht is verschenen op www.barberavenema.nl, co-auteur van emotie-experts.nl:

Een mens heeft zo nu en dan een rustpauze nodig. Zeker als je op verhaal wilt komen of je creativiteit eens lekker wilt borrelen. Ik weet niet of je het herkent, maar ik krijg dat niet voor elkaar achter een bureau. Ik heb dan even afzondering nodig; even ontkoppelen van de hektiek van alledag.

Soms ‘blader’ ik tegen een tekst aan die precies datgene zo verwoord zoals ik dat zelf zou doen. Waarom moeilijk doen als het -met toestemming in dit geval – makkelijk kan? Sigrid van Iersel beschreef het op de volgende manier:

Afzondering en rust zijn de belangrijkste voorwaarden om nieuwe ideeën te krijgen. Sta je zelf dus toe om de dagdromen en trakteer je brein op een rustpauze.

Inspiratie begint als een zintuiglijke ervaring in de vorm van een flard, een voorstelling of een visioen. Deze inspiratie krijg je meestal niet achter je bureau, maar op onverwachte momenten: als je je hond uitlaat, op de fiets of tijdens een schoonmaakkarweitje. In een moment van rust lijken dit soort ingevingen spontaan binnen te komen zonder dat je er moeite voor hoeft te doen.

Lees het volledige artikel

Plaatje rechts:
de creatiespiraal geeft houvast en inzicht in hoe je van een idee tot
realisatie komt

Wonen, werken en reizen in België en Frankrijk (de Franse grens is immers maar 5 km hier vandaan) levert extra informatie op aan geuren, beelden, klanten en kleuren. Naarmate ik er langer ben en de focus niet ligt op vakantie, krijgt die informatie ook meer diepgang.

Read the rest of this entry »

Veranderen betekent niet van een peer een appel maken; eerder het beste uit de peer proberen tot zijn recht te laten komen.

Ik liep laatst tegen een paradox aan die zo op het eerste gezicht wat raar is. Veel mensen zijn zoekend en hebben een groeiend verlangen naar… iets anders, nieuws, beters. Naar… het blijkt nogal lastig onder woorden te brengen en ik zoek het zelf in de woorden heelheid, samenhang, verbinding. Dit vraagt om een verandering. Tegelijk is zichtbaar dat er ook veel mensen zijn die in meer of mindere mate een angst voelen als het gaat om verandering.

Angst voor verandering is eigenlijk een emotie of gevoel samengaand met het ontdekken van iets nieuws (maar dat is vaak nog onduidelijk; wat is dat dan? welke vorm? wat gaat het opleveren? is dit dan echt de oplossing?) en het loslaten van iets ouds en vertrouwds. Wanneer je je niet vertrouwd voelt met onzekerheid; wanneer je niet van jongsafaan geleerd hebt hoe je hiermee kunt omgaan (of wanneer je ouders heftig zag reageren op onzekerheid), dan heb je geleerd dat je dit maar beter kunt omzeilen.

Angst voor onzekerheid wordt meestal ontkent en genegeerd en ontaard in stress en boosheid. Deze laatste wordt dan afgereageerd op de veroorzaker van onzekerheid (ouder, leraar, chef) of naar eigen partner en kinderen.

De oplossing zit m niet in de stress-release door deze af te reageren maar door te leren wat onzekerheid (verandering) nou eigenlijk is en te leren communiceren over de na- maar zeker over de voordelen van de verandering. Ik weet, niet iedere verandering is een vooruitgang maar door de gevoelens en emoties op te kroppen en op te laten bouwen tot het niveau van overleven (angst!) is ongezond en zeker niet productief.

In de afgelopen 6 jaar heb ik veel mensen begeleid met overmatige stress en onzekerheid en met overmatige, irrationele angst. Zij hebben durven kijken naar hun emoties en gevoelens en kunnen stuk voor stuk omgaan met veranderingen en de beweging die dit veroorzaakt in je gedachten, gevoel en gedrag.

Onder-weg zijn in plaats van op weg.

Op weg roept bij mij vaak allerlei vragen op, zoals de onafwendbare vraag “waar naartoe?”. Onderweg voelt als is er een verbinding; ook met de mensen die ik niet ken, nog nooit heb ontmoet.

Tochtgenoten, samen onderweg. Het is mij de afgelopen maanden duidelijk geworden dat het voor mij een op zichzelf staand doel is. Is een doel dat me omarmt en wat ik kan omarmen. Het geeft rust en duidelijkheid. Voor mij maakt het niet uit “waar naartoe”. Wat wel uitmaakt is dat ik op deze manier kan genieten van het hier en nu en vanuit die positie naar voor, naar achter, naar links en naar rechts kan kijken. Ik ben van kindsafaan nieuwsgierig gebleven en sta graag eens stil om eens door zo’n brandgang in het bos naar links te kijken en te onderzoeken wat daar te zien en te vinden is.

Alweer even geleden reed ik met een volgeladen auto via de Duitse Autobahn van Enschede naar Groningen. Knooppunt Bunde was voor mij ook die keer weer het punt waarop ik me heel snel afvraag: ga ik richting Groningen (op mijn doel af) of blijf ik lekker doorrijden totdat ik uitkom in…. tja.. Kopenhagen, Berlijn? Dat zelfde beleef ik aan ‘Tochtgenoten’. De voorliefde voor onderweg zijn; met anderen. Nieuwsgierig wie er aansluiten en benieuwd naar wie op een gegeven moment in andere richting hun tocht voortzetten. Wat bindt is het samen onder-weg zijn, een manier om te ervaren waar wij mensen allemaal behoefte aan hebben: ergens bij horen. Het gevoel deel uit te maken van een groep, ook wanneer ik regelmatig het allee-zijn nodig heb en opzoek.

Het grote voordeel, tot slot, van tochtgenoot zijn is dat ik regelmatig kan stoppen zonder te worden geplaagd door een gevoel van schuld of onrust omdat een stemmetje zegt dat ik vooral verder moet of door moet gaan. Ik hoop nog veel tochtgenoten te ontmoeten.